एजंट ट्रेनिंग सेंटर

  

New India Assurance Head office, Mumbai

         बालवयात भातुकली खेळताना आम्ही शाळा भरवून ‘जोशी बाई, भिडे बाई’ अशी भूमिका करायचो. शिक्षकांचा दरारा, रुबाब पाहून आपण शिक्षिकाच व्हावे असं वाटे. स्वप्नपूर्तीसाठी उत्तम शिक्षणही घेतले पण हाय...माझे स्वप्न अधुरे राहिले आणि वाट चुकलेली मी न्यू इंडियात आले. कविता, कला अशा स्वप्न नगरीत वावरणारी मी न्यू इंडियाच्या वरकरणी रुक्ष क्षेत्रात आले, पण टिकले कशी? याचं  मलाच आश्चर्य वाटतं. अल्लाउद्दीनचा राक्षस मात्र कायम माझ्यावर प्रसन्न असतो ‘काय आज्ञा आहे आका ?’ असे विचारत बसतो, म्हणूनच की काय कंपनीने हुकलेला मास्तरकीचा  रोल अनुभवायची संधी दिली. कोल्हापूर एजंट ट्रेनिंग सेंटरची व्यवस्था माझ्याकडे चालत आली आणि चक्क १८ ते ७५ या वयोगटाची मास्तरीणबाई झाले! ट्रेनिंग सेंटरमधे तारेवरची कसरत करताना नानाविध गमती मला समृद्ध करून गेल्या. 

              प्राथमिक शाळेतल्या बाई जसे मुलांना पोषण आहार म्हणून खिचडी खाऊ घालतात, तसं इथंही रोज चहा, जेवण अशी सगळी व्यवस्था चोख करावी लागते. फक्त खिचडी शिजवायचे काम मात्र नाही! न्यू इंडिया ही मूळची आदर्श व्यक्तिमत्व टाटांची कंपनी असल्यामुळे ‘make them comfortable’ हे तत्व कसोशीने पाळले जाते. एजन्सी सुरु  होण्यापूर्वीच पूर्ण ज्ञान देऊन खाऊ-पिऊ घालून लढण्यासाठी सक्षम केले जाते. कोल्हापूर संस्थानी संयोजन करताना अनेक अस्सल कोल्हापुरी किस्से अनुभवता आले. अतीविद्वान पुणे / स्मार्ट मुंबई इथले ट्रेनिंगचे किस्से अजून बौद्धिक, रंजक असावेत… तरी आमचे रांगडे कोल्हापुरी झटके भारीच हो !!!

आमच्याकडे नवीन एजंट ट्रेनिंगसाठी नाव नोंदणी अखंड सुरु असते. पन्नास जणांची नावे आल्यावर बॅच घेतली जाते. ट्रेनिंग सुरू करण्या पूर्वीचे पहिले काम म्हणजे नावनोंदणी केलेल्या भावी एजंटना फोन करून ‘मुहूर्त काढलाय, कृपया येणेचे करावे’ असे सांगणे. काही लोक उगीच मजा म्हणून, काही बायको/नवरा यांच्या आग्रहास्तव व इतर काही जाता जाता जमतंय का बघूया म्हणून टाईमपासला नाव नोंदवतात. कोल्हापूर संस्थानात पाच दगड भिरकावले तर त्यातले दोन ‘पाटील’ लोकांना लागतात, आमचे असंख्य एजंट या महान आडनावाचे आहेत. पाटील म्हटले की यांचा ‘नाद करायचा नाय’. फोन आला की पहिल्या रिंगला झट्क्यात उचलणे या लोकांना शोभत नाही… तो कमीपणा असतो. बघू परत आला तर… म्हणून फोन उचलत नाहीत. तिनदा फोन केल्यावर बऱ्याच वेळा त्यांची विद्रकल्याणी बाळे फोन उचलतात. गुणी बाळे ‘बाबा घरात नाहीत’ असे सांगायला सांगितल्याचे सांगतात.आईला फ़ोन दे असे सांगितल्यावर कुर्रेबाज पाटलीण बाई फोन घेतात,मग आमचीच उलट तपासणी घेत ‘कोन पायजे? का फोन केलेला? कसली एजंसी? आमाला काय नक्कोय’ करतात… मग परत पाटलांनी नाव नोंदवलंय सांगितले की… अगदी नाईलाजाने नवरोबाला हाकारतात मग कुठे पाटील रुबाबात फोन घेतात. स्वत: नावनोंदणी केल्याचं ते सपशेल विसरून गेलेले असतात मग ‘अरारा sss आत्ता काय जमत नाई म्याडम, फूडच्या महिन्यात ठेवा, म्हेवणीचं लगीन हायss, बायको सोडणार न्हाई...कसं यूss?’ असा खडा सवाल करून  मलाच कोड्यात टाकतात. वारीला चाललोय, ऊस भांगलायचाय अशी अनेक नामी कारणांची जंत्री तयारच असते, एकाने तर मला म्हैस विणार असल्याचे शुभ वर्तमान देऊन असमर्थता दर्शवली! काही पाटील लोक येण्याचे आश्वासन देऊन पाळत नाहीत, ते राजकारणी, सरपंच, दूध डेअरी चेअरमन….. वगैरे असतात. असा एकूण पाटलांचा नाद का करायचा नाही हे उमजू लागले.

न्यू इंडिया एशुरन्सचे माजी चेअरमन जी श्रीनिवासन यांच्यासोबत CMD क्लब मेंबर एजेंट

               बाकीचे लोकही काही कमी विनोदी नसतात… 'LIC चे चालू लायसन्स असताना तुमची परिक्षा कशाला घेताय? ट्रेनिंग कशाला? देऊन सोडा की हो डायरेक्ट लायसेन्स'.. असे सुचवत बसतात. तिथे LIC त वाहन/ आरोग्य विमा असतो का विचारले तर ते ‘आपोआप येतंय की ते.. त्याला कश्शाला ट्रेनिंगची बैदा…’ असे आम्हालाच शिकवतात. शेवटी अगदी नाईलाजाने बोहल्यावर चढायला तयार होतात. मग त्याना ऑफिसचा पत्ता सांगायला लागतो. काही मात्र पत्ता सांगताच ‘आपल्या यम्ं जे वाईन समोरचं न्हवं?’ असं विचारतात आणि मी ऑफिसचा हा नवा पत्ता ऐकून गारच पडते. काही लोक पाच दिवस ‘लै’ होतंय जरा दिवस कमी करा अशी भाजी मंडईत करतात तशी घासाघीसही करतात. तेवढ्यात एखादा जेवण व्हेज की नॉनव्हेज विचारून, आपण श्रावण पाळतोय बरं का असे सांगून टाकतो! जणू काय आम्ही याना लगेच तांबडा- पांढरा रस्सा भुरकायला देणार आहे!!! अस्सल कोल्हापूर हे असे सगळी कडे खाद्य रसिकता दर्शवत असते….

बायकांच्या तर अजूनच वेगळ्या तऱ्हा, ‘आमचे मालक बरोबर आले तर चालेल का? मला एकटीला सोडणार नाहीत, ते आत बसले तर चालंल का?’ ‘माझं बाळ लहान आहे त्याला ठेवायची काही सोय होईल का?’ असे अनेक अगदी रंजक प्रश्न विचारतात. आता मला याना विद्या देताना पाळणाघर काढून यांची  रडणारी बाळे मलाच सांभाळावी लागतील का काय असा प्रश्न पडे. आता या बाईचा नवरा आत नुसता बसून काय करणार? ट्रेनिंग ही काही सत्य नारायणाची पूजा आहे का, जोडीने बसायला? आता माझ्यापेक्षा ते पेपर भारी सोडवतील तेच बसुदेत का परीक्षेला...असा प्रश्न येईल का काय असे वाटू लागले आहे. असे दांपत्य जेऊ घालू लागलो तर कंपनीची भरभराट होईल का… विचाराने हसू येते. दोन दिवस असा चर्चेचा धुमाकूळ सुरू असतो. बोलून बोलून तोंड फुटायची पाळी येते, हे खरे सत्वपरीक्षेचे काम असते. असे वऱ्हाड जमवाजमव करत नमनाला धडाभर तेल जाळून ट्रेनिंग सुरु होते. बॅच सुरु झाली तरी ‘आमाला काय माहित नाही हो, फोन बिघडला होता हो, पोराने घेतला होता हो, पडला हो..’ करत ‘आता आम्हाला घ्या होss, घ्या होss’ चा घोषा शेवटच्या दिवसापर्यंत लागलेला असतो. 

 ट्रेनिंग सुरु होताच पहिला तासभर, ‘काय म्हणून आलोय? झक्क  मारली आणि या फंदात पडलो’ असा त्रासिक चेहेरा करून हे प्रौढ शिक्षणार्थी शिष्य गपगार बसतात. सगळं विमा ज्ञान अलगद डोक्यावरून, कानावरून आदळून पुढे जात असतं. कुणाचे शिकायचे वय नाही आणि इच्छाही नाही असे सारे मारून मुटकून आलेले असतात. त्यात त्यांची एका जागी दिवस भर बसायची शाळेची सवय केंव्हाच सुटलेली असते, त्यामुळे शक्य तेवढा निर्विकार चेहरा करून भावसमाधीत बसतात. मग दुपारी स्वयंसिद्धा संस्थेच्या पद्मजा जोशी जेवण घेऊन येतात. त्यांचे जेवण इतके सुरेख असते की सकाळ पासून कैद झालेले त्यांचे चेहेरे जेवण झाले की आपोआप उजळू लागतात. पोटात सुग्रास अन्नाचा घास गेला की कोणताही जीव सुखावतो हेच खरे. बरेच लोक विटा, सांगली, गडहिंग्लज असे दुरून, भल्या पहाटे उठून आलेले असतात त्यामुळे जेवण झाल्यावर साहजिकच त्यांचे डोळे मिटायला लागतात. दुपारचा पहिला तासात शिकवण्याचे कसब पणाला लागते, डुलकीबहाद्दर शिष्याला जागे करत त्याच्या डोक्यात विमा ज्ञान ओतावे लागते. दुपारच्या जागरणात, जांभयांची सलामी देत, अर्धवट जागृत अवस्थेत थंडगार ए.सी. मध्ये यांचं ज्ञानार्जन सुरु असतं. थोड्यावेळाने चहा येतो आणि मग चुळबूळ सुरु होते आणि तरतरी येते. पुढचे तास बऱ्यापैकी जागृत अवस्थेत पार पडतात. आमच्याकडे अगदी उत्तम, अनुभवसंपन्न शिकवणारे लोक आहेत ते अर्धजागृत विद्यार्थ्यांची सारखी नीट उलट तपासणी घेऊन यांचा मेंदू ताळ्यावर आणून मग अनुभवाचे धडे देतात.

पहिल्याच दिवशी ‘काय हे.. तुमच्या खुर्च्या बारक्या आहेत, दिवसभर बसून अंग दुखायला लागलं’ अशा तक्रारी सुरु होतात. मी त्यांना परत असे पाच दिवसाचे ट्रेनिंग शक्य नसतं, कॉलेजला गेल्या सारखे या सगळे एन्जॉय करा असे सांगून वातावरण हलके, हसरे करून टाकते. डायना झेरॉक्स मधून पाचशे पानी पुस्तके आली, की पुस्तक बघून सगळे हबकून जातात. आता कवा वाचायचं… डोळ्यासमोर दिवसा काजवे चमकू लागतात. सर्वसाधारण दोन दिवसांनी सगळे विद्यार्थी नव्या नवरीसारखे रूळू लागतात, एकदम उत्साह  संचारून शंका विचारायला लागतात. खुर्ची पण ठीक वाटायला लागते. पहिली शंका म्हणजे ‘कमिशन किती?’ मग आम्ही विचारतो ‘झाड लावताना आंबे किती लागणार समजतं का? जितकी मेहनत तितके फळ.’ काही शंकासूर आम्हाला शिकवू देत नाहीत इतक्या शंका विचारतात. हे शंकासूर नंतर काही उजेड पाडत नाहीत असाही एक कटू अनुभव आहे. तिसऱ्या दिवशीपासून जेवण फार आवडू लागतं आणि शिक्षणही छान डोक्यात शिरतं. पाचशे पानांचे पुस्तक फक्त पाच दिवसात शिकायचंय आणि परिक्षा पास व्हायचे आहे या दिव्याची जाणीव होते. सगळे एकदम एकाग्र, स्कॉलर बॅचचे विद्यार्थी होतात. चेहेऱ्यावर ज्ञानाचे तेज चमकू लागतं. आपल्या वाहनाचा विमा नाही, कुटुंबाचा आरोग्य विमा नाही असे दिव्याखालचे अंधारही जाणवायला लागून, ते किती गरजेचं आहे हे स्वत:लाच उमजतं. हसत खेळत मजेत ट्रेनिंग सुरु रहातं. सगळे लहानपणापासून दोस्त असल्यासारख मिळून धमाल करतात.

माझा गौरव करताना मंडल प्रबंधक गीता हेगडे आणि काही महिला भावी एजेंट 

विटा, सांगली असे बाहेरून येणारे लोक नेहमी वेळेत पोहोचतात आणि कोल्हापूरचे संस्थानिक लोक डुलत डुलत उशिरा येतात. श्रीकांत कोलेसाहेब मग त्यांना वर्गाबाहेर ठेउन time management चे प्रॅक्टिकल ‘धडे’ देतात. या मुळे ग्राहकाच्या वेळचे महत्व त्वरीत समजते. 'right timing' आयुष्यात खूप कामी येते. अमोघ वक्तृत्वाची दैवी देणगी लाभलेले सज्जाद मुजावर साहेबांचे लेक्चर ज्या शिष्यानी ऐकले त्याच्या आयुष्याचे सोने झाले. त्यांचे SWOT Analysis कोणीही कदापी विसरणार नाही. विलास व्हटकर साहेबांची कळकळ शिष्यांना भावते. कोल्हापूर मधले सगळेच उत्तम जीव ओतून शिकवतात, त्यामूळे बेळगाव, गोव्यापासून लोक इथे फक्त ट्रेनिंगसाठी  येतात. गुरु-शिष्यांचे वर्गातले एकाहून एक भन्नाट किस्से सांगायला अजून एक लेख लिहावा लागेल. या सेंटरला अनेक मोठे वक्ते खास एजंटांना व्याख्यान देण्यासाठी आले. कोल्हापूरचा हा ज्ञानयज्ञ पंचवीस वर्षे  अविरत सुरु आहे याचा सार्थ अभिमान वाटतो.

          प्रत्येक बॅच वेगवेगळा अनुभव देते.वैद्यकीय व्यवसाय करणारे डॉ. रणजीत पाटील खेड्यात रुग्ण सेवा करतात. गरीब रुग्णांना उपचारात मदत मिळावी, म्हणून पॉलिसी काढण्यासाठी  एजन्सी घेतात तेव्हा खूप बरे वाटते. नकळत त्यांच्या कडून ही समाज सेवा घडते. बँकेतून निवृत्त झालेले राजीव गुर्जर यांच्या सारखे मॅनेजर विमा सेवेतून उत्तम विमा-हीत साधतात. मेकैनिक, शिक्षक, इंजीनियर, शेतकरी, डॉक्टर अशा विवीध क्षेत्रातील एजंट ताऱ्यांनी न्यू इंडियाचे नभांगण तेजोमय आहे. ट्रेनिंग घेऊन आमचा एक एजंट क्षितिज पाटुकले तर उत्तम लेखक, प्रकाशक झाला, त्याने पुस्तक छापले 'विम्या विषयी सर्व काही'. साध्या घर सांभाळणाऱ्या सामान्य महिला, तरुणी पायावर उभे रहाण्याचे स्वप्न डोळ्यात घेऊन इथे येतात, तेव्हा ऊर अभिमानाने भरुन येतो. अगदी साठाव्या वर्षी सांगली विटा येथून प्रवास करुन काही महिलांनी एजन्सी घेतली आहे त्या उत्तम कामही करीत आहेत. एक बाई तिच्या लहान मुलाला घेऊन वर्गात यायची. तिचे पतीदेव बाहेर मुलाला सांभाळायचे आणि ही आत ज्ञानार्जन करताना अधूनमधून मुलाला बघायची. ते मूल तिच्याशिवाय रहातच नसे त्यामुळे असे दिव्य सुरु होते. या आधुनिक हिरकणी आणि तिच्या नवऱ्याचं मला खरंच कौतुक वाटलं. पूर्ण पाच दिवस तो प्रेमळ पिता बाहेर बाळ घेऊन बसला होता. शेवटी निरोप समारंभाला मलाच वाईट वाटलं आणि तिचं कौतुक केलं तर ढसाढसा रडायलाच लागली… मला काय बोलू कळेना, अगदी वधू-माय झाले!

असं करत शेवटचा दिवस येतो. समारोपाला दोन्हीकडचे प्रबंधक गणेश आपटे आणि केशव जोशी साहेब येत, त्यांना उत्तम मार्गदर्शन करत आणि  शिष्यांना feedback द्या म्हणून भाषण करायला लावत. आता ही पद्दत रूढ आहे. आमचे व्याख्यान पाच दिवस ऐकून त्यांची चांगलीच तयारी होते आणि ते उत्तम भाषण ठोकतात. बहुतेक सगळेजण काय शिकलो यापेक्षा जेवण कसं छान होतं हे परत परत सांगतात! पाच दिवस भुर्रकन उडून जातात आणि शेवटच्या दिवशी सगळ्यांना Online परिक्षेची, पुढच्या कामाची कल्पना येते. मंडल प्रबंधक मग यांच्यात आणखीच हवा भरतात आणि हे उत्साही फुगे आकाशात उंच उडू लागतात. उत्साहाने भारून कधी एकदा काम सुरु करतोय अशी अवस्था! तरी आम्ही समजावून सांगतो की सासरी गेलेल्या मुलीच्या हातात पहिल्याच दिवशी सासू कधी तिजोरीच्या चाव्या 'बहू ये लो चाबिया' करुन  सोपवते का?  ऑफिस मधे कोणीही तुम्हाला Red Carpet घातलेले नाही. काम करा सलाम मिळेल, कामातून अस्तित्व सिद्ध करून विश्वास संपादन केला पाहिजे. अपडेटेड राहिलं पाहिजे, कष्ट घेतले पाहिजेत, मग कुठे व्यवसाय सुरु होतो. उत्तम एजंट होण्यासाठी फार शिक्षण असण्याची मुळीच गरज नाही पण नीर-क्षीर विवेक आणि व्यवहारज्ञान महत्वाचे. धनाजी पाटील, किरण पडवळ, शिवाजी मोरे, रवी साळोखे, सूर्यकांत कालेकर,आनंदा म्हातूगडे, गणेश माने, राकेश खोत, नदाफ, सचिन बावडेकर, महेश उरूणकर यांच्या सारखे एजंट अनेक वेळा CMD क्लब मेंबर होऊन कंपनीच्या CMD ना भेटले. आम्हाला 33 वर्षात तो योग आला नाही, पण हे मात्र त्यांच्या कडून बक्षिसे घेऊन आले. हे कशाच्या जिवावर? तर ‘राखावी बहुतांची अंतरे, भाग्य येते तद नंतरे’ या तत्वामुळेच. लोकसंग्रह हेच तुमचं भांडवल आहे त्यामुळे त्यांच्या गरजेला धावून गेलं पाहिजे, लोकांच्या सुख दुःखात सोबत असाल तर तुम्हाला कधीच मागे वळून बघावे लागणार नाही. विमा गरजेची पूर्ण माहिती करून द्या आणि तळमळीने समाजकार्य म्हणून यात उतरा यश तुमचेच आहे. किरण पडवळ एका पक्षाचा कार्यकर्ता आहे, मनुष्य संग्रह दांडगा आहे. कुणाचा वाढदिवस असो की बारावा, कुणाचे लग्न असो की पोलिस मदत हवी असो… कोणाच्याही मदतीस पडवळ जातीने हजर असणारच. शहाजी पाटील पत्रकारितेतून जनसंपर्क वाढ़वतो. धनाजी पाटीलने तंटा मुक्त गाव करून प्रगती केली आहे. विजय मोरे सत्संगामुळे जीवन-विमा तसेच इथे उत्तम व्यवसाय करतो. बहुतेक सारे यशस्वी एजंट एखाद्या तरी समाज कार्यात मग्न असतात. जनसंपर्क वाढवा व्यवसाय आपोआप वाढेल, लोकांना उत्तम सल्ला द्या, नवीन बदल लगेच शिका, मोबाइल लॅपटॉप असे उत्तम तंत्रद्यान वापरा आणि सर्वात महत्वाचे क्लेम साठी ग्राहकांना पूर्ण सहकार्य करा या शिकवणीवर  निरोपसमारंभ संपन्न होतो. 

खूप एजंटानी मला तर ‘आई’ करून टाकले! पण खरी ‘आई’ आमची कंपनीच आहे, जी त्यांना जन्मभर काही म्हणून उणे पडू देणार नाही. सगळ्यांना प्रशस्तिपत्रक मिळाले की आनंदोत्सव साजरा होतो भाषणे, पुष्पगुच्छ सगळं फोटोत साठवले जाते. सगळे ग्रुप करतात, पाच दिवसाचे कॉलेज जीवन परत अनुभवता आले असे सांगताना भावूक होतात. पाठवणीच्या वेळी 'मैडम उद्यापासून इथलं जेवण आठवणार बघा, पद्माताईंसारखी कोशिंबीर, आमटी जन्मात खाल्ली नाही' असे म्हणून परत परत त्या अन्नपूर्णेची आठवण काढतात.

आम्ही कोल्हापुरी लोक मनसोक्त उत्तम खाऊ घालून पोटातून माणसे आपली करतो.जाताना काही भोळेभाबडे लोक चक्क पाया पडून आशिर्वाद सुद्धा घेतात, शुभेच्छा देत आणि न्यू इंडियाच्या चोख व्यवस्थेचे  गुणगान ऐकत हा गोड दिवस संपतो.

 सगळेजण आपापल्या ऑफिस मधे कागदपत्रे देऊन परीक्षेस बसतात. सर्वांचे परीक्षा पास झाल्याचे फोनही आवर्जून येतात, कृतकृत्य वाटतं. ‘पहिल्यांदाच online परीक्षा दिली, छातीत धाडधाड झालेलं, कापरं भरलेलं, घड्याळ लैच फास्ट पळतय तिथं.. पण टिक्का मारल्या आणि परीक्षा पास झालो एकदाचा.. रिजल्ट बघताना डोळे मिटले.. देवा सुटलो एकदाचा’ हे उस्फूर्त समालोचन ऐकल्यावर मलाच जास्ती आनंद होतो. जणू काय IAS परिक्षा पास झालो इतका अत्यानंद असतो. एवढ्या अग्नीपरिक्षेतून गेल्यावर मग कुठे एजन्सी सुरु होते. अशा रितीने नवीन सूनबाई माप ओलांडून आत येतात. मग आमच्या सारखी सासरची माणसं तिची रितसर हळद काढतात, बोलून बोलून तिला सरळ करतात आणि तिचे रुपांतर आदर्श सूनबाई मधे करतात! हे सगळे अगदी मोकळ्या वातावरणात होते. नंतर हे लोक आमच्या पेक्षा शहाणे होऊन, आम्हालाच काही नव्या क्लुप्त्या शिकवतात! आज सगळे उत्तम आर्थिकस्थितीत असून, मोठ्ठ्या गाड्या घेऊन पेढे देतात! या पेक्षा मोठ्ठा आनंद नाही, कारण हे त्यांच्या अथक मेहनतीचे गोड फळ असते. अनेक ग्राहक याना विमा हप्त्याचे कोरे चेक देतात इतकी यांची विश्वासार्हता! उत्तम कंपनीला अजून काय हवे ?

            एजन्सी घेतल्यापासून बरेच टाकीचे घाव सोसून न्यू इंडियाचे सर्व एजंट खूप हुषार, टेक्नोसेवी झाले आहेत, ते पटापट सगळे शिकून घेतात. खूप जण पोर्टलवर उत्कृष्ट काम करतात. या सगळ्या गोपालांनी या वाईट काळात हजारो पॉलिसी पोर्टलवर भरुन, लोकाना आश्वस्त केले… हे आमचे खरे योद्धे आहेत. यांनी साथीच्या जागतिक आजाराचा गोवर्धन पर्वत आपल्या असंख्य करांगुलीवर तोलून धरला आहे आणि सगळे विमेदार त्या छत्रछाये खाली निश्चिंत आहेत. देशसेवा करतांना कृष्ण-रुपी न्यू इंडिया एशुरन्स कंपनी कुठेही कमी पडणार नाही याची ग्राहकांना खात्रीच आहे. असे गुणवंत एजंट लाभल्या मुळेच कंपनी आपले धृवाचे अढळ स्थान राखून आहे. हे सगळे आमचे भक्कम आधारस्तंभ आहेत,बिझनेस पार्टनर आहेत… यांच्या सक्षम हातात कंपनीचा ध्वज असाच डौलदारपणे फडकत राहणार आहे यात मला तीळमात्र शंका नाही....

विजयश्री तारे-जोशी 

कोल्हापूर-29.8.2020