स्माईल प्लिज !

 

लग्नानंतर सगळेच जातात तसे म्हैसूर-बेंगलोर-उटीच्या सफरीवर गेलो. चार फोटो हिरवळीत लोळून काढले की  चंद्र मधू झाला असे लोकांना वाटते ना!😉 स्वतःचा कॅमेरा घेण्याची ऐपत नसल्याने मित्राचा कॅमेरा उधारीवर घेतला होता. त्यात एक रोल टाकला, दुसरा जादा मात्र डबीत अगदी जिवापलीकडे जपत बरोबर नेला. मग काय विचारता? आयुष्यात प्रथमच आपल्या मनाने आणि वेगवेगळ्या अँगलने आपल्या साजऱ्या मुखाचे हौशी फोटो काढायची संधी लाभली. अगदी इथे फोटो काढलाच पाहिजे असे दोघांचे एकमत झाल्यावरच फोटो काढून पुरवून पुरवून रोल वापरला. उगीच वेगळे मत मांडून पक्ष फुटू नये अशी काळजी घेत म्हैसूरमध्ये पहिला रोल संपला. आपल्याला काही कळत नाही हे मान्य करून गुपचूप तो रोल बदलायला एका स्टुडिओत गेलो. पाहतो तर काय, तिथे एका नवदांपत्याचे रणकंदन माजलेले. त्या नववधूने फोटो कसे आलेत बघायला घाईने कॅमेऱ्याचे बटण दाबून बरक्या फणसाच्या गऱ्यातून बी बाहेर काढतो तसा आख्खा रोल बाहेर काढला!😅 बघतात तर काय, सगळे फोटो गायब! त्यामुळे नवरा जाम भडकला  अख्खा रोल वाया गेला होता. स्टुडिओतला बिचारा पोरगा त्यांची समजूत काढत बसला होता, परत काढा साहेब करत विनवत होता. अशातच आमची जोडी तिथे टपकलेली. त्या नवपतीचा जमदग्नी आवतार पाहून रडकुंडीला आलेल्या, भांबावलेल्या नववधूला मी चार धीराचे शब्द ऐकवले. कोपलेले जमदग्नी आणि ती बिचारी नववधू, नापास झालेल्या मुलासारखे तोंड करून निघून गेले. आता आमच्या फोटो कौशल्याचा निक्काल लावायला तो अंधारलेल्या खोलीत गेला. धडधडत्या काळजाने आम्ही बाहेर थांबलो. निकाल आला.. रोल स्वत: बदलायचा नाही  हा शहाणपणा ठरला. सातएक हललेले मानवी अमानवी असे  अगम्य फोटो आणि पाचएक मुंडी छाटलेले, डोळे पांढरे झालेले/मिटलेले वेंधळे फोटो वगळता सगळे फोटो अगदी छान हातात आले होते. शून्यावर दांडी उडाली नाही याचा जगजेत्या सिकंदरा इतका आनंद झाला ! 🤣 प्रथमग्रासे वीसएक फोटो म्हणजे आमच्या तंत्रकौशल्याची कमालच झाली हो! काल तो महापराक्रमी अल्बम बघताना बालपणा पासूनचा फोटोंचा सारा पौराणिक प्रवास डोळ्यासमोर उभा राहिला. 

आमच्या मलकापूरमध्ये एकमेव फोटोग्राफर म्हणजे ‘विक्रम’ फोटो स्टुडिओचे मालक आकाराम पवार. सगळ्या गावभर जाऊन फोटो काढणारे हे एक छोटेसे सदोदित हसणारे सगळीकडे चपळाईने तुरुतुरु पळणारे साधेभोळे लोभस व्यक्तिमत्व. सगळं गाव त्यांना 'विक्रम' असेच म्हणत असे. आमचे दहावीत बोर्डाला लागतात म्हणून ‘आयडेंटी’ (अस्सल  फोटोग्राफर याला आयडेंटिटी असे मुळीच म्हणत नाही😀) फोटो काढले होते. सकाळी तोंड न धुता काढलेले फोटोच भारी दिसतात असा अजब शोध विक्रमकाकानी लावलेला होता. त्यामुळं चेहराच चमकू लागतो आणि फोटो भारी येतो सांगितल्यावर आम्ही वेड्या आज्ञाधारक मुलींनी तसे केलेही !🤣 

This is obviously my picture, clicked by Vikramkaka. 

माझ्या लहानपणी या प्रेमळ विक्रमकाकानीच बाळे स्टुडिओत नेऊन फोटो काढायची ‘फॅशन’ आणली असावी. त्यामुळे बाळाच्या डोळ्यात बुट्टीभर काजळ आणि कपाळ, गाल, हनुवटी, तळ-पाय अशा ठिक-ठिकाणी तीट लावून माता बाळराजाना सजवून स्टुडिओत फ़ोटोला नेत  असत. तीट लावली की मूल दृष्टावत नाहीत असा एक समज सगळ्या मातांनी करून घेतला होता. कदाचित त्या काळी मलकापूरची सगळीच बालके कृष्णासारखी सुंदर असावीत! 😋 मग विक्रमकाकांनी त्या अर्धे मुखकमल काजळ-काळे केलेल्या मुलांचे उत्तमच फोटो काढले पाहिजेत असाही एक स्त्रीहट्ट असे. स्टुडिओत मागे एक भुरकट-काळपट असा कोणत्याच रंगांच्या परिभाषेत न बसणारा अगम्य रंगाचा  मोठ्ठा  पडदा कायमचा सोडलेला  होता. त्या फोटोजेनिक देखण्या बाळांना घोडा, चंद्र इत्यादी वर बसवून फोटो काढले जायचे. समोरून फक्त एक प्रकाशाचा झोत, बाकी सगळा बुडुक्क अंधार असे. त्या गूढ अंधारातून माऊलीचा ओळखीचा आवाज तेवढा येई. तीन पायाच्या लोखंडी स्टैंड वरच्या कॅमेऱ्यावर काळे कापड टाकून, स्वत:च्या डोक्यावर तोच काळा बुरखा ओढून उभे असलेले विक्रमकाका असे अंधूकसे दृष्य दिसताच ते मूल टाहो फोडायचं.😆 स्टुडिओतले बाकीचे लाईट घालवून अंधार करताच आकांत करून ते मूल गडाबडा लोळू लागे. मग काय, विक्रम काका, त्याची माता, इतर मदतनीस  त्या बाळाला उचलून शांत करत, गोळ्या-चॉकोलेट देणे, गुदगुल्या करत हसवणे अशा नानाविध उपायांनी त्याचे रडणे थांबवत. मग त्या मुलाची आई त्याला परत पावडर वगैरे लावून ‘प्रेझेंटेबल' करे.👶 ही फोटो चढाई विविध मार्गे दुपारभर अथक सुरु राही. शेवटी बाळ दमून गाई-गाई करे किंवा विक्रमकाका लै दमून आता उद्या या असे सांगून माय-लेकराना माघारी धाडत. वाढदिवस, संक्रांत अशा ‘स्पेशल’ दिवशी घरात असतील नसतील तेवढे दागिने पोराच्या अंगावर चढवून रडक्या भांबावलेल्या पोराला हसवण्याचा प्रयत्न करणाऱ्या अनेक माता काकांना ‘फोटो झाक आला पाहिजे’ अशी प्रेमळ धमकी देत असत. दागिने बिचाऱ्या बाळांना टोचायचे, पण मातेच्या हौसेला मोल नाही. मग खूप झटून विक्रमकाका त्या महारडक्या बबड्याचा/बबडीचा छान हसरा फोटो कसा काढत हे एक गूढच आहे. पिप्पाण्या, खुळखुळे वाजवायला स्वयंसेवक तयार असायचे त्यामुळे हे रुसलेले रडके  मुख्य पात्र मधेच एखादा सेकंद हसे आणि काका तो नेमका क्षण टिपत.📸 खूप दिवसाच्या प्रतीक्षेनंतर तो फोटो हातात पडे. फोटोप्रत घ्यायला आलेल्या काही माता देखण्या बाळाची सुंदर छबी पाहून अगदी खुश होत असत तर  काही 'आमचं बाळ इतकं देखणं असताना  फोटो एवढा काय भारी आला नाई हो'sss..अशी मुक्ताफळे उधळून क्षणार्धात काकांच्या कष्टावर पाणी फिरवत. काकांना त्या गोंडस  बाळानी काय दिव्यातून जायला  लावलं  हे साऱ्या गावाला माहिती असायचं. आईच्या नजरेत तिचं बाळ जगातलं सर्वांगसुंदर बाळ असते पण बिचाऱ्या काकानी आडात नसलेले पोहऱ्यात कसे बरे आणावे?😅

A standard black and white couple picture.

काही हौशी लोक आदर्श फॅमिली फोटो काढू लागले. घरदार सुवासिक तेल चोपडून, भांग पाडून, पावडर फासून, नवे कपडे घालून लग्नाला चालल्यासारखे दिसले की सगळ्या गावाला यांचा फोटूचा प्लॅन कळे.👨‍👩‍👧‍👧 लगेच शेजारीणबाई आपल्या प्रेमळ नवऱ्याला ‘आपला फैमिली  फोटो काढू’ म्हणून डिवचू  लागत. त्या काळी नवरा-बायको हौसेने आपले जोडीचे सभ्य फोटो काढून घेत. एका टिपॉयवर जाळीदार टेबलक्लॉथ त्यावर फुलदाणी ठेवलेली शेजारी खुर्चीवर धर्मपत्नीला विराजमान करून पतीदेव जन्मठेपेच्या कैद्यासारखा चेहेरा करून, कमालीचे कारुण्य डोळ्यात आणून शेजारी उभे ठाकून सभ्य संसारी पतीरुपातला फोटो काढून घेत. (सासऱ्याला आदर्श जावई वाटावा म्हणून की काय नकळे!) काही अस्सल खानदानी जरबेचे कुटुंबवत्सल पती जुलुमाने फोटोग्राफर म्हणतो म्हणून नाईलाजास्तव बायकोच्या खांद्यावर  हात ठेवत असत, तर त्या बिच्चाऱ्या अर्धांगीने चेहेरा हसरा ठेवावा ना?... पण छे!! तिचे मुखकमल नेमके भेदरलेल्या सशा सारखे भासे!!! असे वेचक आदर्श फोटो मग विक्रमकाका मोठया शोकेसमध्ये लावून प्रदर्शन भरवत लोकांना पहायला ठेवत. ते फोटो बघून आमच्यासारख्या आचरट मुली खदाखदा हसल्याचेही स्मरते.🤣 आजही काळी चंद्रकळा नेसलेली, हनुवटीला हात लावून खुर्चीत बसलेली गृहलक्ष्मी आणि  धोतर, टोपी/ पगडी, उपरणे  घालून रुबाब डोळ्यात आणताना उग्र दिसणारी मिशाळ भावमुद्रा घेऊन उभे असलेले ‘ते’ असे कृष्ण-धवल  फोटो भिंतींची शोभा वाढवतात. काही पुरुष लग्नातला एकमेव सूट घालून टेचात उभे राहिलेले दिसतात! हेच पुरातन फोटो आपला खरा सांस्कृतिक ठेवा आहेत, कारण कुठेही गळेपडूपणा नाही. सामाजिक अंतर नीटच राखलेले असते. ‘स्माईल प्लिज’ किंवा ‘से चीज’ हे सगळे डायलॉग म्हणून त्या पतिदेवांना हसवण्याची किमया सहज साध्य नाही. असले पुळचट शब्द त्या तेज:पुंज, घरंदाज, सुसंस्कारी, कुटूंबवत्सल, करारी पुरुष जमातीस लागू होत नसावेत.👨 त्या काळच्या मृगनयनी ललनांचे मात्र सुहास्य वदनी सुंदर क्षण टिपण्याचे भाग्य काही भाग्यवान फोटोग्राफरना लाभल्याचे काही पुरावे आहेत.🏄‍👩

त्या काळी लग्नासाठी मुलीचे फोटो काढणे अपरिहार्य होते. मुलाचा फोटो दाखवण्याची पद्धत मात्र रूढ झाली नव्हती, तो वरपक्षाचा घोर अपमान मानला जाई. मग त्या भावी वधूस कोणा काकी मामीचे अल्टर करून लहान केलेले पोलके घालून आणि आईचे पातळ नेसवून फोटो काढायला नेले जाई. चेहेऱ्यावर पांढरीफट्ट पावडर, डोळ्यात काजळ, गळ्यात आईची एखादी चेन/मोत्याची माळ आणि केसात समोरून दिसावे असे माळलेले गुलाबाचे फूल असा जामानिमा असे. मग त्या मुलीचे विक्रमकाकांनी अतिसुंदर सदरात मोडणारे, पाहता क्षणी वर पक्षातील साऱ्यांनी 'पसंत आहे मुलगी, फक्त नारळ आणि मुलगी द्या बरे!' असे  म्हणावे असे फोटो काढावेत हीच समस्त माय-बापांची इच्छा असे. सगळे फोटो काढताना विक्रमकाका ‘स्माईल प्लिज’ म्हणायचे. मग तिचे उभे, समोर पाहून, तिरपा भोळा कटाक्ष टाकून असे मेनका/अप्सरा रुपातील विविध फोटो काढत. या फोटोनीच तिला लग्नाला उभे केले आहे याची दवंडी पिटली जायची.🙂 त्याकाळी पुत्ररत्नांना वधारलेला भाव असल्याने त्यांचे फोटो कोणी मागत नसे. आता मात्र उलट परिस्थिती आहे, वरपक्षाचा भाव  शेयर मार्केट सारखा ढासळला आहे, तर वधूला सोन्याचा भाव आला आहे. सोन्याला मागणी नसली तरीही रोज भाव चढतातच. आता मुलाचा फोटो पाहिल्याशिवाय कुठलीही मुलगी लग्नाची पहिली फेरी मुळीच सुरु करत नाही. काळाचा महिमा!!!😅

All time favourite picture!! :)

माणसांचे फोटो काढताना इतकी सत्वपरिक्षा असते की तासन तास दबा धरुन पक्षी-प्राण्यांचे फोटो काढणारे हौशी फोटोग्राफर पाहून त्यांच्या तप:श्चर्येस साष्टांग दंडवत घालावा लागेल.🐅 हळूहळू फोटोंची गाडी कृष्णधवल वरून कलर फोटो आणि आता तर high definition वर आली. पावडर फासून, काजळ माखून फोटो काढणं बंदच झालं. आता अगदी साग्रसंगीत मेकअप केला जातो, वर तो नॅचरल दिसण्यासाठी सारे जिवाचा आटापिटा करतात.  नववधूच काय करवल्या वधू-वराची माय इतका बेमालूम मेकअप करतात की समोरुन आलेल्या सख्ख्या बायकोला तिचाच नवरा पटकन ओळखू शकत नाही. मनुष्य प्राण्यास स्वत:ची ओळख विसरायला लावणाऱ्या समग्र मुखकमल-रंगोटी  कलाकारांचे करावं तेवढं कौतुक कमीच.💄 आता पुरुषही यात मागे पडलेले नाहीत, बराच मेकअप करतात, लिपस्टिक तेवढी लावत नसावेत. (असे आपले मला वाटते.. तज्ञांनी खुलासा करावा). लग्नात तर बिचाऱ्या कातावलेल्या नववधूला शेकडो  पोझेस आणि लाखो अँगलने प्रेमविव्हल कटाक्ष टाकायला लावून फोटोग्राफर अगदी जेरीस आणतात.👰 बोटांचे पिंपळपानं करून पतीकडे पहा, तिरकस बघा, मेहंदीकडे दोघेही    पहा, ढगात पहा या सगळ्या पोझेस खूप ठरवून केलेल्या वाटत असल्यामुळे कॅन्डीड फोटोंचंही विचित्र प्रस्थ आलं. त्यात कोण पाठमोरे गप्पा मारतंय, तर  कोण खिदळत उभे, कुणाचा आ वासलेला तर कुणाचा मोठा तोबरा भरलेला असतो. असे अनेक मनोरंजक  फोटो येतात. या candid फोटोना 'कुणाचा पायपोस कुणाच्या पायात नाही' असे फोटो म्हणावे. अहो यात वधू-वर देखील भलतीकडेच पहात असतात. पूर्वी मोजके आणि कृष्ण धवल फोटो, ते ही मोजून  महत्वाच्या विधींचे, लोकांचेच निघत. फोटोग्राफरला सक्त सूचना असे. फोटो दहाच काढा, वीस च हवेत.. वगैरे. अनेकदा भटजीबुवा, इतर बघे लोक यांचे अर्धफोटो निघत! लग्नाच्या फोटोचा अल्बम मिळे मिळे पर्यंत डोहाळे जेवण, बारसे असे फोटो काढ़ायची वेळ येऊन ठेपे!🤣 फोटोग्राफर रोल भरल्या शिवाय फोटो छापत नसत. मधे इतका काळ गेल्यामुळे छाटणी झालेली अपमानित मंडळी अर्ध्या-मुर्ध्या फोटोंचा जाब विचारणे सपशेल विसरून जात. मोठ्ठ्या वादावर काळ फोटोग्राफरचा सुंदर काळा पडदा टाके. आजच्या काळात सारीच वऱ्हाडी मंडळी सुंदर मेकअप करून भूलोकीच्या गंधर्वा सारखे दिसतात. मेकअप आर्टिस्ट नावाच्या कलाकार रूपी देवाच्या करामतीमुळे सगळं जग कसं देखणं, अतीसुंदर वाटायला लागतं. हे लोक बाहेर असे का दिसत नाहीत, आजच इतके स्मार्ट /बरे कसे काय  दिसतात बुवा??🤔 अशा फुटकळ विचारांना आवर घालून आपणही त्या ‘प्रेक्षणीय’ लग्नाचा आनंद घेऊ लागतो. दगडात देव शोधणारी आपली नजर सुंदर होते मग अवघे जग सुंदर दिसू लागते. हल्ली फोटोंचा सुकाळ असल्याने लग्नाचे लाखो फोटो निघतात, ते ज्याचे त्याने पहाणे जास्त शहाणपणाचे, हे फोटोग्राफर बरोब्बर ओळखून असतो. यास्तव ते यक्ष-गंधर्व-अप्सरा रुपातले दैवी महाअल्बम वर्षभराने मिळतात. तेंव्हा नवरा-नवरी सोडून इतर कोणाला त्यात काही इंटरेस्ट उरलेला नसतो. 

पूर्वी फोटोग्राफीमध्ये फार टेक्नॉलॉजी नव्हती, त्यामुळे ते काळे-पांढरे फोटो तुमच्या चेहेऱ्यावरचे उग्र, करारी किंवा मोहक भाव अचूक दर्शवत. ओटीभरण्याचे फोटो काढणे ही प्रथा त्या काळी सुरु झाली. आधी फक्त त्या मुलीचे सीता, लक्ष्मी असे विविध देवी रुपातले फोटो असत. नंतर मात्र त्यात केस सोडून, फुलांची परडी किंवा फुलाचे धनुष्यबाण घेऊन, चंद्रावर बसून अशा नाना तऱ्हा सुरु झाल्या. आता तर पतिदेवांवर मदनबाण रोखलेल्या दुर्गा रुपातील गर्भीणी ललना पतीदेवाना पळता भुई थोडी करायला लावताना दिसू लागल्या आहेत!  मोबाईलमुळे प्रत्येक क्षणाचा फोटो काढून तो सगळ्यांना क्षणार्धात पाठवणं अगदी सोपं झालं आहे.🤳 या पिढीचा दृष्टिकोन ‘if it is not on Instagram/Facebook, did it even happen?’ असा आहे, त्यामुळे सगळे धावते समालोचन ऑनलाईन टाकतात. लोकही सोसेल तितका सोशल मीडिया पहातात, मज्जा घेतात.👩‍💻

My super imressive photography skills!! :P 

पन्नास वर्षांपूर्वी लहान मुलांचे फोटो काढणे हे एक दिव्य होते. आताची पिढी मात्र अगदी स्मार्ट आहे. इवली इवलीशी बाळं छान पोझ देऊन फोटो काढून घेतात ते फोटो पाहून चकित व्हायला होतं. कुठे ही फोटोजेनिक पिढी आणि कुठे फोटोग्राफरच्या नाकी नऊ आणणारी ती आमच्या काळातली गुलाबाची फुलं?😅 सगळ्यांना सौंदर्याचा जन्मापासून अभिमान आणि कौतुक आहे आणि त्यांच्या आई-बाबांना पण तेवढेच कौतुक आहे. आता एक या दो मुळे कौतुक वाढले, आमच्या काळी डझनावारी मुलांचे कोण कौतुक करतो? त्या काळी एखादा संक्रातीचा, घोड्यावरच्या शहाण्याचा बालपणीचा फोटो ही एक चैन होती. त्यानंतर दहावीत एखादा ‘आयडेंटी’फोटो निघे. या नंतर डायरेक्ट मुलींचे ‘दाखवायला’ काढलेले फोटो आणि मग लग्नाचा अल्बम इतका सोपा मामला होता. त्याहून जास्त फोटो म्हणजे अगदी श्रीमंती चोचल्याचे लक्षण मानले जाई. बाकीच्या सामान्य पालकांना आपले बालक फोटो काढायच्या लायकीचे आहे असं कधीही वाटत नसे. आमच्या बालरूपाचे कुठलेच पुरावे ठेवावेत असे पालकांना वाटले नसावे.🤔 त्या घरंदाज पालकांना मुलांचे फोटो असे फेसबुकवर टाकणे मुळीच खपले नसते, 'घरची धुणी का धुवायची रस्त्यावर???' असा  खणखणीत सवाल  नक्कीच केला असता.🤣

        बाकी आताच्या बालकांचे फोटो पाहून 'रम्य ते बालपण' असे वाटते आणि आम्ही कधी अशी रम्य गोजिरवाणी मुले होतो का??? असा एक प्रश्नच पडतो. आमची पिढी ‘रोल किती उरला आहे’ याचा हिशोब करत मुलांचे कौतुक करत आली. फोटो मर्यादित असल्याने त्यांनाही कौतुक खूप असायचं.😊 मुलांचे बालपण अगदी सुंदरपणे जपत आणि फोटोचे छान अल्बम करून, तारखा आणि थोडी फार माहिती लिहून ठेवलेले अल्बम बघायला आज खूप मजा येते. आम्ही कधी सुंदर बालके होतो की नाही असे प्रश्न अनुत्तरीत असले तरी गोंडस मुलांचं बालपण आमच्या भूतकाळाची सफर घडवून आणतंच. आजही मला ते लॅपटॉप वरचे फोटो समाधान देत नाहीत… अल्बमची मजा त्यात नाही.🖼

आजची एकविसाव्या शतकातली स्मार्ट बाळे जन्म घेताच लगेच  छान पोझ देतात. सेल्फी, पाउटी अशा नवीन नवीन ट्रेंड्स रोज बघायला मिळतात. आमच्या पालकांनी ही आचरट पाऊटी बघून नक्कीच आमचे दात पाऊटी सकट घशात घालायला कमी केले नसते… आज प्रत्येकालाच सुंदर दिसायचंय.. सारेजण खांदे ताठ करुन, पोट आत खेचून, श्वास रोखून आणि हे सारं करताना चेहेऱ्यावर सुंदर नैसर्गिक हास्य ठेवण्याचे दिव्य करुन सुडौल फोटो काढण्यात व्यस्त असतात. घरी मुलांना कपडे, फॅशन, केशभूषा या साऱ्यावरून ओरडत असलेले पालक सोशल मीडियावर त्याच फोटोला पहिला ‘लाईक’ देऊन अंगठा दाखवतात !👍

Thank you Mr. Mhatugade for sharing pictures of this pretty girl!!

प्रत्येक मोबाईलधारक स्वतःला जागतिक किर्तीचा फोटोग्राफर समजतो. माणूस स्वतःइतकं प्रेम कुणावरच करत नाही आणि यातूनच सेल्फीश सेल्फीचा जन्म झाला असावा. या सेल्फीश वेडापायी जीव घालवून बसणारे महाभागही आहेत. आता सेल्फीस्टिकमुळे वेडेपणा वाढतच चालला आहे. रस्त्यावर मोबाईलकडे बघत वेड्यासारखी तोंडे करत, स्वत:लाच चोच काढून वेडावत  उभ्या असलेल्या सर्व आबाल-वृद्धाना पाहून मस्त मनोरंजन होते.🤣 असा हा कृष्णधवल पासून रंग उधळणारऱ्या रंगीत सेल्फी पर्यंत रंजक प्रवास सुरूच आहे. आमची पिढी या सगळ्या प्रवासाची साक्षीदार आहे. आजही आम्हाला सेल्फी घेताना कुठे पहावं कळत नाही… सगळ्या सेल्फीत आपण मंगळावरचे/परग्रही लोक वाटतो. कधी डोके मोठे, कधी कपाळ सुजलेले तर कधी गाल फुगलले! अश्शी आपलीच एका हून एक विद्रूप  प्रारुपे पाहून हसावे की रडावे समजत नाही. सेल्फी पाहून  मुलगा-मुलगी पसंती करायची वेळ मात्र येऊ नये हो.😅

         या सेल्फीतून हे शिकावे की, आपण स्वत:ला जसे दिसतो तसे लोकांनाच काय निर्जीव कॅमेऱ्याला सुद्धा दिसत नाही. सबब सुंदर दिसण्यापेक्षा  सुंदर असणे महत्वाचे. उद्या तंत्रज्ञान यापुढे जाऊन सेल्फीत मनातले क्षूद्र विचार दाखवून दटावू लागले… 'ताई शेजारच्या बाईच्या साडी वर जळू नका...काका तुमच्याच बायकोकडे बघा, तिकडे  कश्शाला लक्ष?? दादा सुटलेली ढेरी दिसणारच कीsss'...🤣 तर आधी लोक हे सेल्फीचे बटन डिलीट करून टाकतील! आपले मन आणि विचार शुध्द निर्मळ असले की मग असा मनाचा  सेल्फी भारी येणारच की!!!❤

स्माइल प्लीज म्हणा आणि  प्रयत्न तर  करा..🙂

विजयश्री तारे जोशी

तारीख 11.10.2020